استاد گرانقدر جناب آقای دکتر امید عیسی نژاد

در این سردترین روزگاران هستند انسان هایی که هنوز بتوان به آنها دل خوش کرد، گرمای وجودشان را حس کرد،
با نگاه روشن­شان از سنگلاخ ها به سلامت گذر کرد و به مقصود، به بارور شدن اندیشه رسید.
آری شما بی شک از همان جنس آدمهایید، همان ها که بی منت رشدت می دهند و رسم پرواز را نشانت می دهند.
به پاس همه ی راه هایی که از دل بیراهه ها نجاتم داد، صمیمانه ترین سپاسها را تقدیمتان می کنم.

با احترام کریمی